Het verhaal van Ingrid

Even voorstellen

Mijn naam is Ingrid (46), getrouwd en moeder van een zoon van 9 jaar oud. Twee jaar geleden kreeg ik de diagnose borstkanker.

De eerste tekenen en dan… de diagnose

Spierpijn of iets hormonaals, daar dacht ik aan toen ik een verdikking in mijn borst voelde die ook een wat zeurderig gevoel veroorzaakte. Voor de zekerheid ging ik er toch maar even mee langs de huisarts. Na de doorverwijzing van de huisarts ging ik eind juli alleen naar het ziekenhuis. Mijn man wilde wel mee, maar ik vond het niet nodig. Ik dacht dat het weer een ontstoken melkklier zou zijn. Twee jaar eerder had ik namelijk voor dezelfde borst ook al een verwijzing naar het ziekenhuis gekregen en toen bleek het om een ontstoken melkklier te gaan. Na de foto’s werd er echter meteen een echo en een punctie afgenomen. Op dat moment brak het zweet me uit, ik dacht: dit kan toch niet waar zijn! Om 13.00 uur moest ik met mijn man terugkomen; het zou goed of kwaadaardig zijn. Daar zaten mijn man en ik, in hetzelfde kamertje als waar ik die ochtend ook was geweest. De behandelend arts vertelde het gelijk: “Ingrid, je hebt borstkanker”. Ik begon te huilen en dacht: dit kan niet waar zijn. Ik leefde heel gezond, sportte veel en ik vond mezelf nog veel te jong voor borstkanker. Het leek wel of ik in een slechte film was beland, maar dat deze niet over mij ging. Zo onwerkelijk was het. Alle zekerheden die ik dacht te hebben in mijn leven werden in één klap weggeslagen en mijn eerste vraag was dan ook of ik dood zou gaan. Een paar dagen later is er een MRI-scan gemaakt en bleek de hormoongevoelige tumor 7,5 cm groot te zijn. Direct moest ik door voor een PET-scan omdat er mogelijk uitzaaiingen zouden zijn. Gelukkig was dit niet het geval. Het was een hele zware en spannende tijd. Onze wereld stond totaal op zijn kop. Mijn omgeving was in shock; juist omdat ik altijd zo bezig was met gezondheid en sport, had niemand dit verwacht. De ziekte was wel al eerder in mijn familie voorgekomen: mijn oma is op latere leeftijd aan borstkanker overleden.

De behandeling

Ik ben behandeld in het St Jansdal Ziekenhuis in Harderwijk. Hier waren ze heel kundig, en bovenal heel menselijk, en er werd goed naar me geluisterd. Doordat St Jansdal samenwerkt met het Antoni van Leeuwenhoek (het in kanker gespecialiseerde ziekenhuis in Amsterdam), kreeg ik steeds een second opinion. Dat gaf me het vertrouwen in goede handen te zijn. Mijn behandeling bestond uit zestien chemokuren: vier maal AC en twaalf maal paclitaxel, daarna twintig bestralingen en een borstamputatie.

Bijwerkingen

Van de chemo ben ik gelukkig niet heel ziek geweest. De eerste vier kuren waren wel zwaar: het eten smaakte me niet meer en ik vond alles stinken (net als bij een zwangerschap). De wekelijkse kuren waren veel beter te doen. Hierbij ben ik na vijf kuren weer onder begeleiding begonnen met sporten. Ik kan iedereen aanraden om zoveel mogelijk te blijven bewegen. Hierdoor blijft je weerstand goed en voel je je beter. Ook al is het maar een klein rondje om het huis, toch doen! Het helpt je echt om de chemo-periode door te komen en je basisconditie goed te houden. Dit is voor je herstel na de behandeling ook belangrijk. Ze hebben bij de laatste kuren de dosis iets moeten bijstellen omdat ik last kreeg van mijn voeten en handen. Ook hield ik vocht vast, maar gelukkig was dat drie weken nadat de chemo gestopt was weer weg.

De weg naar het herstel

Het is heel gek, maar in de periode na de behandelingen was ik ineens mijn houvast kwijt. Ik vond het eng om de draad weer op te pakken. Je bent niet meer dezelfde als voor de kanker, maar de wereld is wel hetzelfde gebleven. Ik was echt zoekende: hoe nu verder?

Afgelopen januari heb ik een borstreconstructie laten doen met huid (natuurlijk overschot ;-)) van mijn buik.

Steun

Gelukkig ben ik gezegend met lieve mensen om me heen. Zij hebben me goed geholpen. Ook de teamleider van mijn werk heeft me heel goed opgevangen. Hier heb ik hele waardevolle gesprekken mee gevoerd, die me veel inzicht hebben gegeven en houvast. Tijdens de hele periode heb ik veel emoties voor mezelf gehouden. Ik wilde mijn naasten er niet mee ‘belasten’.  Achteraf zie ik dat ik ze hierdoor niet heb beschermd, maar juist buitengesloten. Het hele traject is een eenzaam traject omdat jij degene bent die alles moet ondergaan. Hoe lief iedereen in je omgeving ook is. Toch is het belangrijk om je gevoel en je emoties te uiten, ook al ga je na de diagnose automatisch meteen in de overlevingsstand.

Terugkijkend

Ik kijk terug op een onrustige, spannende en vermoeiende periode. Wat me het meest is bijgebleven is de angst die ik heb gevoeld en het onzekere. Je weet dat het nooit meer zo wordt als dat het was. De onbevangenheid is weg, dat maakt me heel verdrietig. Aan de andere kant ben ik heel dankbaar dat ik er nog ben en kan genieten van de mooie dingen van het leven. De ziekte heeft me inzicht gegeven in hoe dierbaar de mensen om mee heen zijn. Mijn man en zoontje die er onvoorwaardelijk voor me waren. Familie en vrienden die altijd voor ons klaarstonden. Het was voor mij heel emotioneel om mijn haar af te moeten scheren. Ook had ik geen wenkbrauwen en wimpers meer, ik herkende mezelf niet meer in de spiegel. En toch zorgde mijn mannen met hun humor en warmte ook voor mooie momenten. Bovendien ben ik door de kanker in contact gekomen met lotgenoten die ik anders nooit zou hebben ontmoet, hier zijn bijzondere vriendschappen uit ontstaan.

Wat ik nu anders zou doen is me niet meer zo druk maken over mijn uiterlijk; het haar groeit allemaal weer terug. En ook zou ik me meer uiten over hoe ik me werkelijk voel in plaats van altijd maar de schijn op willen houden dat het wel goed gaat.

Er is een Ingrid 1, van voor de borstkanker en er is een Ingrid 2 van erna. Ingrid 1 was altijd weg of onderweg. Altijd maar zoekende en onrustig. Ingrid 2 heeft rust en geniet nu optimaal. Ik heb het gevoel dat ik een tweede kans heb gekregen en die pak ik met beide handen aan.

Wat ik anderen die nog aan het begin van hun behandeling staan wil meegeven: Doe vooral waar jij je goed bij voelt! Blijf in beweging en als je je goed voelt, doe dan leuke dingen. Geef het je omgeving duidelijk aan als je moe bent of ergens geen zin in hebt. Ga niet voor een ander over je grens heen. Je hebt al weinig energie en die moet je juist gebruiken voor de dingen die je energie geven. Het is fijn om tijdens het traject een lotgenoot te hebben. Zelf had ik contact met een lotgenoot die hetzelfde traject doorliep als ik, maar al eerder klaar was. Zij vertelde me steeds wat ik kon verwachten en gaf tips. Dit is heel waardevol geweest. Mocht mijn traject hetzelfde zijn als het jouwe, schroom dan niet om me te benaderen. Ik help je graag!

Laat een reactie achter





Laatste berichten

Praktische tips
Bijwerkingen