Het verhaal van…Wendy

Even voorstellen

Mijn naam is Wendy, getrouwd. Op mijn dertigste kreeg ik de diagnose borstkanker.

De eerste tekenen en dan… de diagnose

Tijdens een week dat ik alleen thuis was, vertelde mijn gevoel dat ik een borstonderzoek moest doen. Nooit eerder had ik dat gedaan en juist toen ontdekte ik iets: ik voelde een knobbeltje. Omdat mijn vriendin (inmiddels mijn vrouw) voor een week op trainingskamp in het buitenland was, liet ik het op dat moment voor wat het was. Toen we een week later samen in bed lagen, had ik echter sterk de behoefte om alsnog aan mijn vriendin te vragen of zij ook iets voelde en ook zij ontdekte het knobbeltje. Ze reageerde heel snel en besloot meteen dat we de volgende ochtend naar een dokter moesten.

Toen de internist ons (met zijn ogen dicht!) vertelde dat het borstkanker was, was mijn eerste gedachte: Sorry, wát zeg je? De arts liet ons daarop even alleen, en op dat moment schoten we beide in de lach. We grapten: ‘Straks komt hij terug met een feestneus op!’. Dit moment duurde echter maar een paar seconden, daarna was ik lamgeslagen. Natuurlijk voelde ik wel al een tijd dat het niet goed was, maar om dan toch te horen dat je ziek bent, terwijl je je niet ziek voelt, is heel raar. Helaas zit borstkanker in de familie: mijn oma heeft het meerdere malen gehad en haar zussen ook. Mijn naasten schrokken heel erg van mijn slechte nieuws en waren meteen heel erg bezig met de vraag of ik het zou overleven of niet.

De behandeling

Omdat ik geen fijn gevoel had bij de internist die ons met zijn ogen dicht het slechte nieuws had verteld en niet, zoals het hoort, had gewacht op de mammaverpleegkundige, heb ik om een andere arts verzocht. Dit verzoek werd gelukkig ingewilligd en dat was fijn. Het had verder geen invloed op de behandeling, maar dit kwam ook doordat ik niet het gevoel had te weten waar ik aan begon en wat ik moest doen of weten om daar invloed op te hebben.

De tumor in mijn borst was hormoongevoelig en lag dicht tegen de huid aan. Als eerste moest ik binnen zes weken geopereerd worden. Mijn gehele linkerborst zou geamputeerd worden. Met de woorden van mijn oma in gedachten ‘je moet niet plat wakker willen worden’, vertelde ik precies dat tegen de doktoren. Ik heb toen besloten om voor tijdelijke siliconen te gaan. In mijn rechterborst was ook iets gevonden, maar daar zou men later naar kijken. Er was mij verteld dat chemo na de operatie voldoende zou zijn en ik niet bestraald zou hoeven te worden. Helaas bleek tijdens de operatie dat de tumor te groot was en wel erg dicht tegen de huid aanzat. Er werd besloten om toch vijfendertig maal te gaan bestralen: twintig bestralingen van mijn gehele borstgebied en vijftien lokaal. Ik weet nog dat ik wakker werd na de operatie en besefte dat ik mijn borst kwijt was. Mijn reactie: ‘Wow, wat is hier aan de hand?’ werd meteen gevolgd door een hevige paniekaanval.

Hierna werd bepaald hoe mijn chemotherapietraject eruit zou zien: zouden het achttien of vijfenzestig weken worden? Dit was afhankelijk van de vraag of ik een hormoon- én eiwitgevoelige tumor had. Helaas bleek dit zo te zijn, na mijn bestralingen zou ik moeten starten met vijfenzestig weken van verschillende varianten chemotherapie.
Aangezien de bestralingen mijn huid dusdanig hadden aangetast, is er na mijn chemotherapie besloten om de huid van mijn borst te vervangen en ook mijn rechterborst meteen te amputeren. Door middel van een diepflapoperatie van dertien uur, werd er huid van mijn buik afgehaald en daar werden nieuwe borsten van gemaakt. De operatie is goed verlopen, alleen tijdens het herstel heb ik een bacterie opgelopen waardoor de wond drie maanden open heeft gestaan. Hierna moest ik nogmaals worden geopereerd om de wond goed te sluiten.

Bijwerkingen

Tijdens de eerste vier uren direct na de chemo voelde ik me eigenlijk best oké. Die uren gebruikten we dan ook om even een ‘bakkie te doen’, even wat te eten, ontspannen en ‘mens’ zijn. De bestralingen zelf vielen me niet heel erg tegen, maar de klachten die ik erdoor kreeg wel.

De weg naar herstel

Omdat ik geen loonkorting wilde, ben ik vrij snel weer aan het werk ben gegaan. Ook had ik de operatie vanwege de open wond nog voor de boeg. Ik heb mezelf niet voldoende tijd gegeven om te herstellen en te beseffen wat er nou eigenlijk allemaal gebeurd was. Ik dacht dat ik de hele wereld aankon, ik was 50 kilo kwijt van de 132 kilo die ik voor mijn behandelingen woog. Ik zag het allemaal als een tweede kans en ging er hard tegenaan. De ondersteuning die ik van het Helen Dowling Instituut kreeg, was daar eigenlijk ook helemaal op gericht. Helaas eiste dit zijn tol toen ik een paar jaar verder was. Het is de reden dat ik nu thuis zit.

Terugkijkend

Het is een intensieve periode geweest waarin veel mensen (vooral in sociale kring) keuzes voor mij gemaakt hebben waarin ik zou willen dat ik zelf meer regie had gehad. Verder wordt je vooral geleefd door het ziekenhuis. Ik zou ook wel willen dat ik meer had stilgestaan bij alles wat er met me gebeurde en ook had ik mezelf na de behandelingen meer de kans willen geven om bij te komen van dit alles.

Veel mensen denken bij kanker alleen aan chemotherapie, terwijl er helaas zoveel meer bij komt kijken. Toch heeft de borstkanker mij ook iets moois opgeleverd: ik neem het leven niet meer als vanzelfsprekend, ik ga er veel bewuster mee om. Ik maak me niet meer zo druk om kleine dingen en de band met mijn vrouw is veel sterker geworden.

Als ik het over zou moeten doen, zou ik nu zeker geen pruik meer aanschaffen. Ik heb me gerealiseerd dat ik dat toch vooral voor de buitenwereld deed.

Wat ik vrouwen die nog aan het begin staan van hun behandeltraject wil meegeven: neem jezelf serieus en blijf dicht bij je eigen gevoel. De trein kun je niet afremmen want de behandelingen moeten doorgaan, maar probeer ook momentjes in te plannen waar je van kunt genieten, hoe kort ze misschien ook zijn.

Laatste berichten

Praktische tips
Bijwerkingen