Kankerpatiënten vrezen voor onderbreking behandeling door coronacrisis: Bilthovens ziekenhuis springt bij.

De intensiteit van de coronacrisis eist zijn tol op andere takken binnen de zorg. Alles wat op medisch vlak uitgesteld kan worden, wordt uitgesteld – meldt het UMC. Toch roept dat vragen op, met name onder kankerpatiënten. ,,Als de behandeling ineens wordt onderbroken, wat voor impact heeft dat dan op de tumor?”

De 53-jarige Lidwien van Heeswijk, borstkankerpatiënte, sprak vorige week nog ‘gewoon’ met haar anesthesist. Een paar dagen later kreeg ze een telefoontje met de boodschap dat haar ingeplande operatie niet door kon gaan. ,,Ze hebben alle mankracht nodig in de ziekenhuizen”, vertelt Van Heeswijk, die oorspronkelijk onder behandeling was in een ziekenhuis in Bernhoven. ,,Degene die mij zou opereren staat op dit moment tussen de coronapatiënten. Ik kreeg al een tijdje mee hoe hectisch de situatie was, dus dit zag ik wel een beetje aankomen.”

Van Heeswijk weet hoe belangrijk het is om snel behandeld te worden. ,,Hoe langer je moet wachten, hoe angstiger je wordt als patiënt. Als je in een bepaald behandelingstraject zit is het erg belangrijk dat je om de zoveel weken bijvoorbeeld een kuur krijgt. Als dat niet gebeurt is alles voor niks”, vertelt ze. Haar operatie werd vrijwel direct doorgeschoven naar het Alexander Monro Ziekenhuis in Bilthoven: een ziekenhuis wat zich puur richt op de diagnose en behandeling van borstkanker. ,,Dat was heel prettig – en ging hartstikke snel. Ik werd afgelopen woensdag meteen geopereerd. De verpleegkundigen waren trouwens volledig ingepakt, ik zag hun gezichten niet eens.”

Tweestrijd

Het Bilthovense ziekenhuis vangt momenteel tijdelijk veel operaties op van ‘reguliere’ ziekenhuizen, die veel tijd, ruimte en mankracht kwijt zijn aan de behandeling van coronapatiënten. ,,We zijn hier in vol bedrijf. We hebben geen Intensive Care zoals in een algemeen ziekenhuis, dus kunnen ons hoofdzakelijk richten op noodzakelijke borstkankerzorg. We kunnen tijdelijk urgente operaties van een ander ziekenhuis op ons nemen”, vertelt Marjolein de Jong, directeur van het ziekenhuis en voormalig oncologisch chirurg. ,,Ziekenhuizen in de omgeving, die totaal zijn ingenomen door corona-zorg, hebben ons gevraagd te helpen.”

Ziekenhui­zen in de omgeving, die totaal zijn ingenomen door corona-zorg, hebben ons gevraagd te helpen

Marjolein de Jong, directeur Alexander Monro Ziekenhuis

Het behandelen van kankerpatiënten in een crisis als deze brengt een lastige tweestrijd met zich mee, zegt De Jong. ,,Je wilt patiënten niet onnodig in gevaar brengen. Anderzijds kun je ze óók in gevaar brengen door niét te behandelen. Een patiënt mag niet komen te overlijden aan de ziekte, omdat er door corona geen ruimte was voor een behandeling”, legt ze uit. ,,Die zorg ontstaat wel onder patiënten. Wat nu? Wat als ik niet behandeld kan worden – of iets wordt uitgesteld?”

Zorgen

Stichting OOK (Optimale Ondersteuning bij Kanker) is verantwoordelijk voor de (na)zorg rondom kanker. Ondersteuningsconsulent Susan Gabriels kent de verhalen rondom uitgestelde behandelingen. ,,Dat heeft meerdere redenen. Enerzijds zijn er bedden nodig in ziekenhuizen, anderzijds is het ziekenhuis een grote bron van besmetting en wordt daarom soms de keus gemaakt om de behandeling van een kankerpatiënt uit te stellen”, zegt ze. ,,Dat is een belangrijk stukje veiligheid, maar leidt wel tot zorgen bij patiënten.”

Met name het uitstellen van die behandelingen leidt tot vragen – én onrust. ,,Als de behandeling ineens wordt onderbroken, wat voor impact heeft dat dan op de tumor? Dat is wat mensen zich afvragen”, zegt Gabriels. Ook op andere vlakken heeft de coronacrisis impact op de behandeling van kankerpatiënten. ,,Denk aan financiële problemen. Vaak werken mensen die in behandeling zijn al minder, of zelfs niet. Als een partner dan ook nog eens thuis komt te zitten, moet je je misschien ineens zorgen gaan maken over het financiële plaatje”, vertelt Gabriels. ,,Daarnaast zitten mensen ook veel samen thuis: je zit toch op een kluitje op elkaar.”

Geen knuffel

Dat herkent ook de 53-jarige Van Heeswijk. Voor haar is het een pittige tijd. ,,Ik ben heel bang om besmet te raken. We hebben drie kinderen. Als m’n oudste zoon thuiskomt, kan ik hem niet knuffelen en ik kom al weken niet in de supermarkten. Gelukkig heb ik genoeg lieve mensen om me heen die dingen voor me kunnen opvangen.” Ze is blij dat ze terecht kon in het Alexander Monro. ,,Ik heb al behoorlijk wat moeten doorstaan. Ik heb veel vertrouwen in de zorg.”

Bron: www.ad.nl

Laatste berichten

Praktische tips
Bijwerkingen