Mijn tweede vijand

En dan opeens heb je er een vijand bij. De borstkanker, dat is vijand nummer 1. Maar stiekem, zonder dat je het zelf door hebt, sluipt er na de eerste chemo een nieuwe vijand je huis binnen. Hij komt in vele vormen en maten en in de meeste huizen is hij niet alleen. Hij heet De Spiegel. De Spiegel, die je nieuwe, minder fraaie jij laat zien. In mijn geval met een paar tussenstappen. Stap 1 ging van een enorme lange, golvende haarbos naar een kortgeknipt kapsel. Netjes geknipt hoor, dat kan mijn kapper wel. Maar niet meer ‘ik’. Stap 2 kwam snel na chemo 1. Voor iedereen onverwacht, behalve voor mijzelf. Dat anderen mijn ‘knipbeurt’ onverwachts vonden is begrijpelijk. In mijn persoonlijke blog heb ik mijn naasten namelijk over álles geïnformeerd sinds mijn diagnose, behalve over mijn haar. Onbewust was dit dus al een groter ‘ding’ dan ik mijzelf realiseerde.

Ik ben niet het type om de ochtend af te wachten dat er plukken haar op mijn kussen liggen. Zodra ik de eerste signalen van haaruitval zag, wachtte ik dus het juiste moment af. Nou verwacht je natuurlijk dat ik die eerste signalen inderdaad op mijn hoofdkussen aan zou treffen. Gek genoeg bleek mijn praktijk anders. De haaruitval merkte ik op meerdere plekken, maar juist niét van haaruitval op mijn hoofd. Ik merkte het aan uitgevallen haren in mijn onderbroek en haren die achterbleven op mijn deoroller. Die verwacht je niet, toch?!

Nou ja, zogezegd wachtte ik dus het juiste moment af. Ik had meerdere ‘aanbiedingen’ gekregen om mijn haar af te scheren; mijn kapper, de kapper van mijn kinderen en lieve vrienden wilden allemaal wel de tondeuse over mijn hoofd halen. Heel lief natuurlijk, maar ik zag het toch niet zitten dat ik dat moment met iemand anders en ergens anders dan in de veilige omgeving van mijn eigen huis zou meemaken.

Het gereedschap voor ‘de kaalslag’ was al in huis. Mijn man en ik hebben op dit moment namelijk hetzelfde kapsel. Zodoende kon ik eenvoudig zijn tondeuse gebruiken. En hoewel ik dus wekelijks mijn mans beperkte haardos te lijf ga met de tondeuse, was het mij zonder te vragen wel duidelijk dat hij mijn haar er niet af zou halen. Dat zou voor ons beide ook niet goed geweest zijn, denk ik. De andere middelen -voor na de kaalslag- had ik inmiddels ook al in huis. Mutsjes in vele verschillende vormen en maten. Een mooie combi van probeersels besteld bij AliExpress, een goede ‘nachtmuts’  en een paar duurdere mutsjes.

Dus toen mijn man een paar dagen na kerst op weg was om mijn kinderen op te halen van een logeerpartij, was dat het moment waarop ik wachtte. Voordat de kinderen naar hun logeeradres vertrokken had ik ze al verteld dat de kans groot was dat mijn haar eraf zou zijn als ze terug zouden komen. Ze waren dus voorbereid, voor zover mogelijk.

Dus: het huis voor mij alleen, de tondeuse opgeladen; dit was het moment. Ik heb er maar het beste van gemaakt, daar op de rand van het bad. Muziekje aan en scheren maar. Soms kan je de pleister er maar beter snel aftrekken. En zo geschiedde. Wat ik eigenlijk vervolgens wel vervelend vond, is dat de haaruitval niet echt rap doorzette. Als je dit nog niet zelf meegemaakt hebt, vraag je je natuurlijk af waarom dat vervelend is. Het antwoord is: stoppels! Die zijn dus écht heel vervelend. Zeker ook omdat de haren pijn gaan doen vanwege het loslaten. En als ze dan ook nog eens langer worden omdat ze niet met een paar dagen uitvallen…. Op een gegeven moment ben je dan dus eigenlijk ‘blij’ dat het haar echt uit gaat vallen.

Totdat je een paar weken later in De Spiegel naar je kale hoofd kijkt en je je opeens realiseert dat dat lelijke, gekke hoofd gewoon je eigen hoofd is. Jij bent het, je eigen spiegelbeeld. Slik. Realiteit.  Dan maar die nieuwe vijand ontwijken. Ja natuurlijk probeer ik er echt nog wel wat leuks van te maken met mijn groeiende collectie vrolijke mutsjes, sjaals etc. Maar het liefst ontwijk ik toch maar gewoon mijn spiegelbeeld. Jammer genoeg lukt dat alleen niet voor de andere betrokkenen. Dat mijn man er moeite mee heeft om mij zonder muts te zien kan ik hem dan ook helemaal niet kwalijk nemen. Hij ziet mijn nieuwe ik de hele dag, ikzelf gelukkig niet. Ik voel me ook gewoon nog de Judith met die enorme bos mooie, krullende haren. Dat blijft hopelijk ook gewoon zo. Totdat ik na de chemo’s weer wat centimeters haar heb. Die zal ik verwelkomen. Met dat nieuwe korte kapsel zal ik dan wél blij zijn. Mijn vijand De Spiegel zal dan ook verdwijnen. Ik kan dus niet wachten op het voorjaar, zo rond mei. Dan zijn de 4 vijanden mijn huis uit en omarm ik mijn nieuwe spiegelbeeld.

Laatste berichten

Praktische tips
Bijwerkingen